CESUR KÜÇÜK BALIK

Bir varmış, bir yokmuş.

Masmavi bir denizin en sakin köşesinde, mercanların arasında küçük bir balık yaşarmış.

Adı Piko imiş.

Piko’nun pulları güneş vurunca minik inciler gibi parıldarmış. Çok meraklıymış ama biraz da çekingenmiş.

Her sabah arkadaşları mercanların dışına çıkar, renkli yosunların arasından geçer, denizin daha geniş yerlerine doğru yüzermiş.

Piko ise hep aynı mercanın arkasında kalırmış.

“Ya çok uzağa gidersem?” diye düşünürmüş. “Ya yolumu kaybedersem?” “Ya başaramazsam?”

Bir gün arkadaşları heyecanla yanına gelmiş.

“Piko! Bugün Işıltılı Koy’a gidiyoruz. Orada suyun içi gökkuşağı gibi parlıyormuş.”

Piko’nun gözleri büyümüş.

Işıltılı Koy’u çok merak etmiş. Ama kalbi pıt pıt atmaya başlamış.

“Ben gelemem,” demiş yavaşça. “Ben o kadar uzağa yüzemem.”

Arkadaşları gitmiş. Piko mercanın arkasında tek başına kalmış.

O sırada yaşlı bir deniz kaplumbağası ağır ağır yanına yaklaşmış.

“Kalbin hızlı mı atıyor küçük balık?” diye sormuş.

Piko başını sallamış.

“Evet… Gitmek istiyorum ama korkuyorum.”

Kaplumbağa gülümsemiş.

“Korkmak, cesur olmadığın anlamına gelmez,” demiş. “Bazen cesaret, korkarken de küçük bir adım atmaktır.”

Piko şaşırmış.

“Küçük bir adım mı?”

Kaplumbağa başını sallamış.

“Bugün bütün denizi geçmek zorunda değilsin. Sadece şu küçük taşı geçebilirsin.”

Piko taşa bakmış. Çok uzak değilmiş.

Derin bir nefes almış. Kuyruğunu yavaşça sallamış. Mercanın arkasından çıkmış.

Biraz yüzmüş.

Taşı geçmiş.

Kalbi hâlâ hızlı atıyormuş ama bu kez içinde minicik bir sevinç de varmış.

“Yaptım!” demiş.

Kaplumbağa gülümsemiş.

“Gördün mü? Cesaret bazen kocaman bir sıçrama değil, küçük bir yüzüştür.”

Piko biraz daha ilerlemiş. Sonra bir yosun tünelinden geçmiş. Sonra minik baloncukların arasından yüzmüş.

Her adımda kendine şöyle demiş:

“Biraz korkuyorum ama deneyebilirim.” “Küçük küçük ilerleyebilirim.” “Ben cesaretimi büyütebilirim.”

Sonunda uzaklarda bir ışık görmüş.

Işıltılı Koy oradaymış.

Suyun içi pembe, mavi, sarı ve mor ışıklarla parlıyormuş. Arkadaşları Piko’yu görünce sevinçle yanına gelmiş.

“Piko! Geldin!”

Piko gülümsemiş.

“Evet,” demiş. “Bir anda değil… küçük küçük geldim.”

O gün Piko, cesaretin korkmamak olmadığını öğrenmiş.

Cesaret, kalbi pıt pıt atarken de denemekmiş. Cesaret, büyük görünse bile yolu küçük parçalara bölmekmiş. Cesaret, kendine yumuşacık bir sesle “deneyebilirsin” demekmiş.

Ve Piko o günden sonra ne zaman yeni bir şey deneyecek olsa içinden şöyle dermiş:

“Küçük adımlarla cesaret edebilirim.”