Kirpinin Yıldızı

Ormanın kuytu bir köşesinde, yaprakların altında minik bir kirpi yaşarmış. Adı Pıtır'mış. Pıtır'ın sırtı, gökyüzündeki yıldızlar kadar çok dikenle kaplıymış.

Ama Pıtır dikenlerini hiç sevmezmiş. "Tavşanın yumuşacık tüyleri var, sincabın kocaman kabarık kuyruğu... Bense dimdik dikenlerle doluyum," diye iç çekermiş. Oyun saatlerinde hep bir kenarda durur, kimseye sarılamadığı için üzülürmüş.

Bir akşam ormana kocaman bir rüzgâr gelmiş. Öyle güçlü esmiş ki ağaçların ışık böcekleri fenerlerini düşürmüş, orman kapkaranlık kalmış. Küçük tavşan ağlamaya başlamış: "Yuvamın yolunu bulamıyorum!"

İşte o anda ışık böcekleri Pıtır'ın dikenlerine konmuşlar. Bir, üç, beş derken yüzlerce böcek... Pıtır'ın sırtı kocaman, pırıl pırıl bir yıldıza dönüşmüş! "Dikenlerin bizim için en güzel fener direği," demiş böcekler. "Yumuşak tüylerde duramayız ki!"

Pıtır ormanın ortasında ağır ağır yürümüş, tüm arkadaşları onun ışığını izleyerek evlerine ulaşmış. Tavşan ona en derin sesiyle teşekkür etmiş: "İyi ki dikenlerin var, Pıtır. İyi ki sen, sensin."

O gece Pıtır yatağına kıvrılırken dikenlerine ilk kez gülümseyerek bakmış. "Ben bir kirpiyim," demiş, "ve dikenlerim benim yıldızım." Gözlerini kapatmış, kalbi kocaman ve sıcacıkmış.